รุ่งโรจน์ทรัพย์แฟมิลี่

*หมายเหตุ1 : DB เดี๋ยวจะค่อยๆทำให้นะขอรับ ตอนนี้ขออัพอะไรสบายๆก่อน

*หมายเหตุ2 : เนื้อเรื่องย้อนหลังนะขอรับ ตอนยังไม่ปิดเทอมอะครับ

“อารุจครับ~ บ้านเราฝนตกใหญ่แล้ว!”

ปีใหม่ร้องลั่นเหมือนคนบ้ากับมือถือที่มีอารุจเพื่อนร่วมห้องอยู่ปลายสาย เมื่อฝนตกเทลงมาอย่างหนัก

"ปิดประตูหน้าต่างรึยังล่ะครับ ?"

เขาถามกลับมา ด้วยน้ำเสียงกึ่งๆตกใจปนเป็นห่วง

“กำลังจะ...ว้ากกกกก!!! เสื้อผ้าฉัน”

ปีใหม่รีบใส่หูฟังพร้อมยัดมือถือใส่กระเป๋ากางเกง แล้ววิ่งไปมารอบบ้านเพื่อเก็บผ้าและปิดประตูหน้าต่าง

“เฮ้ย~ เสร็จแล้วครับ เพื่อนรุจ”

เธอนั่งลงที่โซฟาด้วยความเหนื่อย

“ก็ดีแล้ว เปียกฝนไหมล่ะนั่น?”

“เปียกมากมายเลยครับ เพื่อน”

ว่าแล้วปีใหม่ก็เดินไปหยิบผ้ามาเช็ดผมตัวเอง

“ไปอาบน้ำสิครับ”

“เออ......เดี๋ยวค่อยไป ทำงานก่อน”

ปีใหม่หัดไปหยิบบัญชีรายรับ-รายจ่าย การซื้อขายทางเว็บที่เธอเป็นเจ้าของขึ้นมาทำ

“อืม...”

เขาตอบมาสั้นๆ ปีใหม่จึงนั่งทำงานอยู่พักใหญ่ แล้วจึงเริ่มเปิดการสนทนาอีกครั้ง

"รุจ...ที่รุจบอกว่าจะช่วยมาส่งเราให้อ่ะ รุจจะกลับบ้านกี่โมงนิ?”

"อ่ออ เพื่อนชินจะกลับกี่โมงล่ะ"

"จะรอหรือไงล่ะ?"

ปีใหม่ถามกลับด้วยว่าอยากจะกวน

"โฮ้ยย เพื่อนชินแหละต้องรอโผมม"

“อะเดะ?”

รุจส่งเสียงหัวเราะรั่วๆมาจากปลายสาย

"จะกลับเมื่อไหร่ก็กลับได้แหละครับ"

"ที่บ้านอาเพื่อนรุจจะไม่ว่ารึ?"

"มันดึกมากเลยหรอ ?"

“ก็แล้วแต่วันอะนะนิ (คิด:แล้วแต่ว่าเราจะซวยวันไหน) รอได้ป่ะล่ะ? ไม่ได้เราจะได้กลับเองนิ"

‘จะว่าไปเรื่องมันก็มาหาฉันเกือบทุกวันเลยนี่นะ’ปีใหม่คิด

"ถ้ามันดึกมากก็คงจะรอไม่ไหวนะ แต่บ้านเราอยู่ใกล้โรงเรียน มีอะไรก็โทรมาแล้วกัน"

"satan มาหาแม่มามะๆ"

ปีใหม่เรียกไซบีเรียขนดำของเธอให้มาหา

"พรืดดดดด"

เสียงอารุจสำลักแล้วหัวเราะดังออกมาจากมือถือทันที

“ขำไรครับ เพื่อนรุจ”

"เปล่า"

“ปากน่ะว่า เปล่า แต่ตัวนี่หัวเราะไม่อยู่เลยนะ เธอ”

"ก็มันนึกภาพแกเล่นกับหมาแล้วดูน่ารักดีอ่ะ"

"หึ...ไว้มาส่งแล้วจะได้เห็นเองแหละ ถ้ามันไม่กัดแกก่อนนะ"

"ดุหรอ ?"

"ไว้วันหลังจะซื้อตะกร้อไปฝากมัน"

แล้วก็เริ่มขำอีกรอบ

"หรือชอบดาวเทียมมากกว่า"

“อย่ามาทำลูกฉันน้า~"

ปีใหม่แกล้งทำเสียงงอแงแล้วกอดซาตานแน่น

"โฮ้ยย จะไปทำอะไรลูกเพื่อนชินได้คร้าบบ"

"แล้วนี่ เลิกเล่นเกมแล้วหรอ? เสียงกดเมาส์ไม่มีแล้ว"

"อ่ออ เพิ่งเลิกน่ะ กำลังจะหาอะไรกิน"

"เออ ใช่  ซาตานกินไรมั้ยลูก~"

ปีใหม่หันมาพูดกับซาตานเสียงหวาน

"โฮ้ยย เรียกลูกยิ่งกว่าอ้อนแฟนนะเพื่อนชิน เพิ่งเคยได้ยิน"

"ฉันไม่มีแฟนให้อ้อนนี่ แล้วอีกอย่างซาตานมันชอบเนอะ~"

แล้วปีใหม่ก็หันไปเล่นกับซาตานต่ออย่างสบายใจ

"แล้ววันนี้โทรมาถามแค่เรื่องแมงกะไซต์รับจ้าง? ไม่มีเรื่องอื่น ?"

"เปล่าจริงๆ เราอยากหาเพื่อนคุยซะส่วนใหญ่"

"อ่ออ"

“ไว้ว่างๆรุจลองมาที่บ้านเราจิ เราจะได้ดูว่าซาตานมันจะเจอพ่อมันหรือยัง?"

ปีใหม่หัวเราะ

“พ่อ?”

“ก็เราเป็นแม่ไง พ่อก็แฟนเราอ่ะ”

"ต้องให้ซาตานอนุมัติด้วย ?"

“ก็ประมาณนั้น แม่เราบอกว่าจริงๆมันแค่หวงเราเฉยๆ แต่ตัวคนพูดก็ยังไม่วายโดนกันกับเขาด้วย””

"บอกแล้วว่าเอาตะกร้อกับ ดาวเทียมไปให้"

"ไอ้นี่ แกจะทำให้ได้ว่างั้น?"

รุจหัวเราะ

"เอ๊า  เพื่อจะได้พรหมลิขิตไวขึ้นไง"

"เดี๋ยวตอนแกมาส่งจะปล่อยซาตานออกมาต้อนรับ”

"ได้ จะเตรียมตะกร้อกับดาวเทียมไปเผื่อ ฮาๆๆ”

“ ฮาๆๆ เอาจริงใช่ไหมนั้น....แล้วถ้ามันไม่กัดตูจะทำไงล่ะเนี่ย"

ปีใหม่คิดแล้วก็เหงื่อตก

"ไม่กัดก็ไม่ต้องใช้ตะกร้อกับดาวเทียมไงล่ะ"

"อืม....เอาเข้าไป แกนี่ก็ชอบมากก็ใส่เองสิคะ อย่ามายุ่งกะลูกเรานะ"

"ล้อเล่นน่า"

"จ้าๆ เราก็เล่นกลับไง"

ปีใหม่เอาขนมให้ซาตานกินก่อนจะพูดกับรุจต่อ

"หึ....จะว่าไปมันก็ดีกว่าดูแลแฟนเหมือนที่แกบอกจริงๆแหละนะ"

"ถ้ามีแฟนเดี๋ยวก็รู้ จะหมู่หรือจ่า"

รุจพูดขำๆ

"ปล่อยให้ซาตานจัดการแล้วกัน  แม่กะพ่อเราด้วยอีกสองคน"

"อืมม นี่ถ้าซาตานใช้กับคนอื่นได้ ไปเปิดบริษัทจับคู่ได้เลยนะเนี่ย"

"เออ...นั่นสิ เคยคิดอยู่เหมือนกัน"

"ป๊าดด อย่ารับมุกกันสิครับ"

พวกเขาคุยกันอีกสักพัก ปีใหม่ก็วางสายไป

......................................................................................................................................

วันต่อมา

"ไงครับ เพื่อนรุจ วันนี้อย่าลืม แกห้ามทิ้งฉันกลับเองนะนิ"

ปีใหม่พูดขณะเดินเข้ามาในห้อง

"ได้คร้าบบ”

"อะนะ จะว่าไปวันนี้ฉันต้องรอแกนี้หวา แกมีเวรใช่มะ?"

รุจทำท่าคิดหนักแล้วตอบมาว่า

"มาช่วยผมทำเวรไหมล่ะ"

"เหอะๆ พรุ่งนี้ฉันก็ได้ทำ ว่าแต่ ถ้าได้เงินก็เอานิ"

ปีใหม่ตอบแล้วยิ้มกวนๆ

"ทุกอย่างเป็นเงินจริงๆ"

รุจหัวเราะ

ทั้งสองนั่งลงได้สักพักครูซันก็เดินเข้ามา

"จ้าๆ ฉันมันงกเองแหละ อ้าว...ครูมาแล้วเราไปก่อนนะ”

ปีใหม่หันไปมองครูแล้วเอาหน้านอนลงที่โต๊ะ

“ฝันดีนะครับ ครูซัน”

ปีใหม่พูดเบาๆก่อนจะหลับตาลง ทำให้อารุจหัวเราะออกมาเบาๆ ปีใหมาจึงเปิดปากพูดต่อทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่

“แกด้วย”

"เออๆ หลับไป หลับไป"

อารุจขำต่อ แล้วกดหัวปีใหม่เบาๆให้นอนหมอบไปกับโต๊ะ

“อืม...."

ปีใหม่หันหน้านอนไปทางรุจ

…………………………………………………………………………
ตกเย็น

“อือ......รุจนี่กี่โมงแล้วอ่ะ?”

ปีใหม่เงยขึ้นมาถามทั้งๆที่ตายังลืมไม่ขึ้นด้วยซ้ำ

"ทำเวรเสร็จละ"

อารุจหันมาพูดหลังจากที่ตนกวาดห้องเสร็จ

"เฮ้ย ฉันหลับไปนานขนาดนั้นเลย?"

"เมื่อคืนนอนดึกรึเปล่าล่ะ"

"ไม่รู้เหมือนกัน ทำงานจนไม่ได้ดูเวลาเลย"

"งั้นวันนี้ไม่ต้องไปทำงานก็กลับบ้านไปนอนซะ ไปกลับกัน"

"อืมๆ ได้...ถ้าฉันไม่ตกลงมาจากรถแกก่อนอ่ะนะ ยังง่วงอยู่เลย"

รุจเดินออกมาจาห้อง ปีใหม่เดินตามมาติดๆ

“รุจ....ฉันขอไรแกอย่างดิ”

“อะไร?”

“ขอจับมือเดินไปที่จอดรถได้ป่ะ?”

อารุจยืนมองปีใหม่หลับตายืนเซไปเซมาแล้วตอบ

“ก็เอาสิ”

............................................................................

เมื่อถึงที่จอดรถ

อารุจมองปีใหม่ยิ้มๆแบบอ่อนใจ

"กลับได้แล้ว"

"ถ้าฉันหลับไปที่หลังแก แล้วแกจะช่วยฉันยังไง?"

ปีใหม่หลับตาถาม

"ก็กอดผมแน่นๆสิ ?"

อารุจหัวเราะ

"ไม่ไหววะ ร่วงแน่ๆ เออถ้าฉันนั่งหน้าแก แกจะขับได้ป่ะ?"

อารุจหันไปมองที่รถตนแล้วทำท่าคิด

"อืมม น่าจะไหวล่ะมั้ง แต่ทางที่ดีแกตื่นน่ะง่ายกว่า"

เมื่อรุจหันกลับมาก็พบว่าเพื่อนไม่ได้อยู่กับคำพูดของตนแล้ว ปีใหม่ยืนหลับไปซะดื้อๆ

"ไม่ตื่นจะอุ้มแล้วเดินนะครับเพื่อนชิน"

ปีใหม่ก็ยังคงอยู่กับความฝันต่อไป อารุจจึงเดินมาช้อนตัวอุ้มปีใหม่ขึ้นพาดบ่า

"ไม่ตื่นเองนะครับ"

อารุจถอนหายใจ เดินมาถึงรถแล้วลองปลุกปีใหม่อีกครั้ง

"ตื่นได้แล้ว เพื่อนชิน"

“อืม.........ไว้ก่อนๆ"

"มันช้าไปแล้วครับ"

รุจสตาร์ทเครื่อง

.........................................................

เมื่อปีใหม่ได้นอนเต็มอิ่มก็ ลืมตาตื่นขึ้นมาในระหว่างที่รุจกำลังขับรถอย่างตั้งหน้าตั้งตาไม่สนใจชาวบ้าน

"เฮ้ย! ทำไมเป็นงี้อ่ะ? "

ปีใหม่ตาโตหันซ้ายหันขวาดูรอบๆ

“ทำไมฉันมานอนที่ตักแกล่ะ  แล้วคนมองเยอะแยะแกเล่นไรเนี่ย?"

ปีใหม่หน้าเริ่มบางลงเรื่อยๆ เพราะอารุจไม่รู้จะทำอย่างไร ขับๆอยู่ก็กลัวปีใหม่ตกจากรถเลยอุ้มมานอนที่ตัก

"แกนั่นแหละครับ ไม่ยอมตื่น อย่าหยุกหยิกสิ เฮ้ย เดี๋ยวเพื่อนชิน เดี๋ยวรถล้ม !!"

"เฮ้ย!!!!"

รถเกือบล้ม ปีใหม่เลยกอดอารุจแน่นแล้วนั่งนิ่งๆ

"รุจ แกเล่นอะไร~"

"อย่ากอดแน่นดิ"

"ไม่ให้กอดได้ไง เมื่อกี้เกือบตาย"

ปีใหม่คิดแล้วก็นึกเสียวขึ้นมาเลยกอดแน่นกว่าเดิม

"ไอ้ชิน อ...ออกไปก่อน"

"ไม่อ้าววววว~"

อารุจหน้าเริ่มแดงเข้าไปอีก คนมองกันหมด มือจับแฮนด์แน่นแล้วพยายามทรงตัว

"หวา~ ขับดีๆหน่อยดิ ยิ่งรถเซไปเซมาแบบนี้ฉันยิ่งจะไม่ปล่อยเลย"

ปีใหม่กอดอารุจต่อไปไม่สนสายตาคนรอบข้าง เอาชีวิตรอดไว้ก่อน

"แกน่ะ นั่งดีๆ ฉันจะได้ขับดีๆ"

"ดีขึ้นมั้ย?"

ปีใหม่นั่งนิ่งๆ แต่ก็ยังไม่ปล่อยมือจากตัวอารุจ

"ดีขึ้น แต่จะดีกว่านี้นะ...ถ้า....เอ่อ..."

อารุจถอนหายใจแล้วก้มลงมองหน้าอกตัวเองที่ชิดกับหน้าอกอีกฝ่าย

"เอิ่มม..."

"อะไรเล่า! บอกมาดิ"

ปีใหม่ก้มหน้าก้มตาถาม

อารุจมองหน้าปีใหม่ แล้วคิดในใจ ‘เข้าใจซะทีสิโว้ย’

"มันทำไม  เฮ้ย!"

ปีใหม่ก้มลงมองแล้วผละตัวออกจากอารุจทันที มันจึงทำให้รถเกือบล้ม ปีใหม่เลยเข้ามากอดต่อแน่นกว่าเดิม

"ไม่สนแล้วโว้ย~!!!"

"สนสิครับ ไอ้เพื่อนชินนนน"

“เหอ ฉันขอชีวิตฉันก่อนดีกว่า”

 

อารุจกลั้นใจรีบขับรถออกไปต่อ จนถึงบ้านปีใหม่

"ถึงแล้วครับ"

ปีใหม่เงยหน้าขึ้นมามองอารุจหน้าแดง

"ให้ช่วยไหมครับ เพื่อนชิน ?"

"ช่วยหน่อยก็ดี"

อารุจถอยตัวออกมา แล้วพยุงให้ปีใหม่ให้เกาะแขนพร้อมหันไปหยิบกระเป๋ามาให้

"เหอะๆ ขอบใจ วันหลัง ฉันจะไม่นอนดึกอีกแล้ว"

"ดีแล้วครับเพื่อนชิน วันไหนปลุกไม่ตื่นผมจะให้นอนอยู่ในห้องนั่นแหละ"

"ซาตานนนน!!!! หยิบกุญแจให้หน่อย"

“สั่งได้ด้วย?”

“ครับผม เราฝึกเองกับมือ”

ซาตานเดินเอากุญแจมาให้ปีใหม่ อารุจยืนมองดูชินเล่นกับซาตานอยู่พักหนึ่ง จึงเปิดประตูบ้าน ซาตานเดินไป

ดมๆอารุจแล้วเริ่มอ้อน

"อ้าว....เฮ้ย มันไม่กัดแฮะ"

"อืมม คุยกันรู้เรื่องแบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย"

อารุจเริ่มเกาหลังหูให้ซาตาน

"เฮ้ย ซาตานลูกแม่เป็นไรไป~!"

ปีใหม่เดินไปดูใกล้ๆ

"ก็เป็นหมาน่ารัก เนอะ"

"ดูเหมือนมันจะชอบชั้น เนอะ"

"ซาตานอ่ะ.....ทำไมทำกับแม่งี้ล่ะ ลูก เขาเกือบพาแม่ไปตายนะ"

"แหม่ ผมสิต้องบอกว่า ผมปกป้องแม่ซาตานเอาไว้เลยนะ"

เมื่อเห็นปีใหม่เดินเข้ามาใกล้ๆ ซาตานก็ลุกขึ้นมาดันปีใหม่ไปให้อารุจใกล้ๆกัน ปีใหม่เซไปชนอารุจเล็กน้อย

“อะไร?"

ปีใหม่หันไปถามซาตาน แล้วหันไปหน้ารุจ

“หึ แม่สอนจนแกฉลาดเกินตัวแล้วนะ เรา”

ปีใหม่ยิ้มเมื่อเข้าใจเหตุผลที่ซาตานทำ แล้วลูบหัวลูกชายเล่น(หมายเหตุ : ซาตานตัวผู้)

 

ซาตานทำแบบนั้นทำไมนะขอรับ?